If you`re reading this we did not find an internetcafe in malaysia in time and this blog is on pause until we do. I hope you are enjoying our usual posts and we will endeavor to quickly continue. We will re-commence as soon as we return. We will not stop blogging, although it`s possible that we`ll both branch of to our own blog in the near future. Of course we`ll tell you all about it here 
Kisses from Malaysia (hopefully from inside a new hotel room)
Taco & Jorine
When we have just learned how to tame the brazilian urban jungle, we are today thrown into the unknown and seemingly untamable Malaysian island debauchery. Our reservation was cancelled by a innocuous mail called `booking confirmation` that looked in all respects like a booking confirmation but contained one small line asking for our confirmation.
As of now the booking has been released and the arrangement for the marriage of my brother is in chaos.
I`m sure we`ll laugh about it later.
A series of poems that tells our story. This is the prelude.
On a clear day in autumn,
I met Jorine on a train,
A month later she told me about going to Portugal
and I asked her carefully:
“Room for one more?”
On a dark night that winter,
we stared at the ceiling of my student flat
and imagined what it would be like
and were surprised how well our dreams matched.
On a rainy day that spring,
Portugal became Brazil
A 2 weeks became 3 months
We were ambitious and brave
On a bright day that summer,
Second thoughts occured
Was our bravery stupidity?
And how much would it cost?
But we decided to live,
Maybe reckless, maybe brave,
Full of hope and full of love,
To the city jungle of Brazil.
It almost looks like the trip is over.
We’ve taken the flight back to Holland.
Back to the cold. Back to reality.
We’ve ditched our Reais and are holding our Euro’s.
Grim and bleak, is how I imagine Schiphol,
with maybe some of that black dust from the volcano.
Luckily our future is bright, to our lucky delight
my brother is getting married, and is expecting to meet
us all the way in Malaysia, yup that’s in Asia
Say hi ‘n bye to me, I’ll celebrate his unity.
Had per ongeluk dit bericht nog niet af. Hier is de post nog een keer, dit keer in het geheel. Vanaf het moment dat niet meer schuin is, is het nieuwe gedeelte. Foutje bedankt!
Wie ben ik? Waarom doe ik dingen zoals ik ze doe?
Vraagt iedereen zich dat wel eens af?
Ik vind mijzelf soms moeilijk te volgen of te begrijpen. Ik kan ook lang niet altijd in woorden uitdrukken wat ik voel en ervaar.
Het lijkt me soms dat anderen dat makelijker hebben, maar ergens weet ik wel dat dat niet waar is.
Iemand naar wie ik dat heb is mijn broer. Manuel ging door met computerspellen spelen op het moment dat ik dacht: Ik wil niet mijn tijd verspillen met iets wat alleen maar leuk is. Ik wil niet mijn tijd verspillen om ergens goed in te worden waar ik uiteindelijk geen geld mee kan verdienen. HA! Sommige mensen weten al hoe dat is uitgepakt:
Grubby
(klik plaatje om naar z’n blog te gaan)
Voor degene die dat niet weten: Hij verdient met zijn professionele wedstrijden meer in 1 jaar dan ik in meerdere (al zijn schattingen naar z`n verdienste wel vaak overdreven, voornamelijk als je rekening houd met een enkele organisatie hier en daar die uiteindelijk het prijzengeld gewoon niet uitkeert).
Ja maar, vertelde ik mijzelf: hij heeft niet de interpersoonlijke, zakelijke & menselijke ontwikkelingen gemaakt die ik in het theater en met capoeira heb geleerd.
Totdat ik ontdekte dat hij zich ook had ontwikkeld: Velen uren trainen en strategeren aan vooraf met z`n collega`s en verloofde, alsmede de onderhandelingen met sponsoren, toernooiorganisatoren, de pers, het team managen. Ja dat fanatiek gamen is maar een dood einde, waar je geen relevante skills leert.
Het is alleen maar mooi dat mijn broer zo`n wijze vent is geworden, dat zeg ik niet vanwege de bovenstaande dingen, maar hoe hij op me over komt als ik hem spreek.
Hij heeft er keihard voor gewerkt, al snappen sommige mensen neit dat het werk is (totdat ze hem een dag volgen althans!)
Ik ben dus niet de enige die niet begrepen wordt!
Ik twijfel er niet erg aan dat het voor mijn andere broers hetzelfde is, dat ze op het werk misschien niet helemaal gezien worden of hun vaardigheden goed benut en beloond worden, maar dat lijkt soms ook wel inherent aan grote bedrijven.
Afin.
Het zou zo makkelijk zijn als ik me in 1 ding zou specialiseren, in 1 ding echt heel goed zou zijn, zoals Manuel.
Maar dat is mijn lot niet. Mijn lot is om tussen werelden in te staan en daarom past de rol van ondernemer ontzettend bij mij. Ik breng werelden samen. De wereld van capoeira met westerse filosofie en democratie. De wereld van gevechtskunst met film en theater. Misschien ook de wereld van spelontwerp met filmvechten. We zullen zien.
Want in realiteit zou het helemaal niet makkelijk zijn als ik me zou specialiseren. Ik zou me dood vervelen, mijn hart zou er niet harder voor kloppen en dus zou ik er niet harder voor lopen. Niet harder voor kunnen lopen.
Vandaag is de cirkel rond.
De 90 knopen van Sietske’s afscheids-aftelketting zijn op.
Na 90 dagen op ontdekkingsreis in Brazilie,
vliegen Taco en ik vandaag terug naar Nederland
Het land waarin ik verankerd ben.
Ay saudade,
naar de lentezon, het lentegroen en de lenteflora van NL
Ay saudade,
naar Utreg m’n stadsie
Ay saudade
naar de Amelisweerd, het Lepelenburg, Fort de Klop, de Klopvaart
Ay saudade
naar Rio de Bio, stroopwafels en ontbijtkoek
Ay saudade
naar mijn vrienden en familie
Ay saudade
naar mijn balkon met hangmat
onder mijn zelfgemaakte dromenvanger
De hangmat waarin ik nog een zomer kan ervaren in 2010
De hangmat waarin ik kan mijmeren over mijn belevenissen in Brazilie
De hangmat die me wiegt in zoete dromen over een warm, kleurig, zonnig en muzikaal land
De hangmat van saudade naar de plek waar ik op ontdekkingsreis was.
Maar deze reis overschrijdt landsgrenzen,
gaat over de grenzen van tijd en ruimte heen.
Een reis die niet alleen is vastgelegd op camera, in gedichten, tekeningen en verhalen.
Het is een reis die is verankerd in mijn ziel.
Een reis buiten tijd en ruimte, buiten kaders, in de Flow van leven met de dag, van moment tot moment
Hoe zou ik deze ervaringen buiten de orde van de dag,
de orde van Westerse Ambitie
de orde van eten-slapen-werken
leven om te werken
Westerse mentaal-iteit
Westerse gejaagdheid
leven tegen het tikken van de klok in
Hoe zou ik de ervaringen buiten de orde van de Hollandse dag,
Hollands calvinisme
Hollandse degelijkheid
Hollandse kneuterigheid
Hollandse ordelijkheid
Hoe zou ik de ervaringen buiten de orde van de dag,
buiten de orde van Jorine die ik was voor 4 februari,
de Jorine van planningen, verplichtingen, geabsorbeerd zijn door alledaagse werkzaamheden, volle agenda’s, versnippering en stress
Hoe zou ik mijn ervaringen, van ‘Maria Holandesa’, hier in Brazilie
buiten de orde van de westerse, Hollandse, Jorine-dag kunnen verankeren
in mijn westerse, Hollandse, Jorine-leven?
1 ) De dag plukken
2 ) Natuurlijk leven, met het ritme van de dag
3 ) Volgen van mijn impulsen
4 ) Geen to-do-lists die verder reiken dan de horizon van de dag
5 ) Keuzes maken die overeenkomen met wie ik ben en waar ik heen ga, volgens de Rode Lijn van mijn leven en dromen
6 ) Being Upfront; direct uitrekken van schoenen die wringen en de confrontatie aangaan met deze ’schoenen’
7 ) Dagen en avonden leeglaten in mijn agenda en deze invullen met Mezelf en wat er in me opkomt
8 ) De tijd nemen om te mijmeren
9 ) De tijd nemen om te tekenen, te frobelen, te experimenteren
10) Mijn Hollandse leven inrichten volgens de dromen die tot leven zijn gekomen buiten het leven van alledag
Ingmar, you brighten and enlighten my life, you taught me what true friendship is by sharing it with me and you make wonderful art. Everyone should check out his vid:
Full Crate & Mar – I Said from Nalden on Vimeo.
Het is alweer een tijdje terug dat ik ruim een week alleen heb doorgebracht in de Chapada Diamantina.
Alleen het schrijven van deze post al geeft me saudade.
Ik mis de ´axé´ van Bahia, de zon, de heerlijkste suco´s en exotische fruitsoorten, de açai met banaan en muesli, de warmte, de herrie (lees:muziek) op straat, het uitbundige (en irritante) geschreeuw van de mensen, de afrikaanse kleuren en geuren van het noorden, de majestueuze Chapada, de puurheid van de natuur, de stilte en de hippyspirit van het Natuurlijk Leven.
Hieronder deel ik in 2 foto-albums mijn verblijf in Capão bij de Israelische Nati en Nir, die hier na vele aardse omzwervingen hier zelf hun huis bouwden en leven van yogales, het zelf maken van zwarte tahin en…. chocola!
In ruil voor het meehelpen met het pellen van kilo´s cacaobonen mocht ik voor een prikkie bij ze slapen. In een kamer vol venijninge mini-mosquito´s die mijn gezicht in een aardbei veranderden, in een kamer met een betoverende sfeer waarin mijn creativiteit een nieuwe impuls kreeg.
Ik kwam bij dit stel terecht dankzij Nyabing. Een Braziliaanse godin die jaren in Zwitserland gewoond heeft, waar ze Afrikaanse dans gaf. Sinds 2 jaar heeft ze haar eigen landgoed in de Chapada, vlakbij het afgelegen mijners-bolwerk Igatú.
Ze heeft hier naast talloze hectometers tropisch bouwland, waar ze volgens permacultuur-principes groente en fruit verbouwd, een eigen lemen huis gebouwd en een tweede huis in een oude mijnersgrot.
Ik ontmoette haar in Lençois, dankzij een van de trekkingmaatjes en er was meteen een klik.
De uitnodiging om een keer langs te komen liet ik niet aan mijn neus voorbij gaan!
Het was het avontuur om er te komen meer dan waard…
Maar,
beeld zegt meer dan woorden….
Het zelfgebouwde huis uit hout en leem van Nir & Nati @ Vale do Capão:
Het magische landgoed van Nyabing @ Igatú:
When I take a train to my graduation
The colors and sound of the city envelop me
A man of God asks me if I’m saved
A woman wishes me to answer a survey
or rescue kids in the congo, I forgot
I’m sorry I forgot!
Have I thought about the right brand of jeans
or how eating meat is the bad of our bio-industry
Did you know that breathing can give cancer and
that fair trade isn’t fair at all?
What to do with this chaos of knowledge?
What is a worthy cause and what is folly?
Easier to sit behind a tv than ask ourselves these questions
Mystery Mulher
Is it ever possible
to truly know a woman
She talks just like us
The same language
or not?
An image of harmony
peace and the water
silvery sounds
Every time I think I know
what she’s like
she’ll walk into water
or douse my hot head
Her cloudy grin
her giggly skin
surprising deep wit
and surprisingly unfit
for fighting
Her moves move my eyes
and she walks back
into the water
free from this earth
